ตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่ไม่เหมือนเดิมไม่มีเสียง จากคนที่เคยคุ้นเคยไม่ได้พูดถามไถ่ ไม่มีข้อความส่งมาตอนเช้าว่ายิ้มหน่อยต้องรินเบียร์อยู่ในผับวิงเวียน ไม่ได้ศัพท์อยู่ริมเบียงอันเก่าๆไม่มีเธอมาประดับก็ผิดที่ฉันทุกที ก็ยอมตั้งใจจะรักสักที แต่ไม่พอ(ใจหนอใจเอย)ไม่ได้หวานไม่ได้ซึ้งเธอไม่สนไม่นึกถึงเหมือนไม่รักกันอยู่เลย(ใจหนอใจเอย)เธออยู่ไหนก็ไม่รู้แต่อย่าปล่อยให้ต้องเหงาอย่างนี้เลยถ้าหากยังคิดถึงวันของเราที่เป็นของเราเธอคงไม่ทิ้งอยู่กับความคิดเศร้าใจไปไหนกับใครทั้งวันเนื่องจากตอนนี้อารมณ์สีเทาที่คืนไร้ดาวเฝ้ารอให้เขาพูดเรื่องจริงที่ไม่ได้ลืมกอดหรือเราไม่ได้รักกันแล้วเหรอมีผู้คนมากมาย แต่หัวใจกลับว่างตกกลางคืนก็มีนอนไม่หลับบ้างเพราะชีวิตไม่มีเธอหักห้ามผมก็เลยรู้มันดียังไง ตอนที่มีเธอกลับบ้านผมลองออกมาเที่ยวคนเดียวออกไปต่างจังหวัดบ้างออกไปเดินหา ไปซื้อของประดับบ้านมาเอามารื้อถอนภาพเก่า ภาพในม่านตาเผื่อว่าใจที่เคยเจ็บ มันจะด้านชาถ้าวันนึงเราได้เจอกันอีกครั้งผมจะบอกความหมาย ที่มันซ่อนอยู่ในนั้นซ่อนอยู่ในเพลงที่เราสองเคยได้ฟังผมเลยต้องมาบรรเลง เผื่อว่าเธอจะได้จำเพลงรัก เพลงเก่ามันยังคงชัดเจนป่าวตอนนี้อารมณ์ผมกลายเป็นสีเทา(ใจหนอใจเอย)ไม่ได้หวานไม่ได้ซึ้งเธอไม่สนไม่นึกถึงเหมือนไม่รักกันอยู่เลย(ใจหนอใจเอย)เธออยู่ไหนก็ไม่รู้แต่อย่าปล่อยให้ต้องเหงาอย่างนี้เลยถ้าหากยังคิดถึงวันของเราที่เป็นของเราเธอคงไม่ทิ้งอยู่กับความคิดเศร้าใจไปไหนกับใครทั้งวันเนื่องจากตอนนี้อารมณ์สีเทาที่คืนไร้ดาวเฝ้ารอให้เขาพูดเรื่องจริงที่ไม่ได้ลืมกอดหรือเราไม่ได้รักกันแล้วเหรอ
