เจ้าตัวอักษรหนังสือที่เขาถือไว้เพื่ออ่านยากที่จะคาดเดาว่า เขาตั้งใจหรือมองผ่านใจฉันอยากเรียนรู้ เล่มที่ดูว่าน่าอ่านทิ้งเธอไว้บางตอน เจ้าหนังสือดูช่างทรมาน
อ่านเธอเพียงครา เข้าใจเธอแค่บางหน้าปิดตายเก็บไว้ ไม่เคยรักษาเมื่อเขาจากลา ฉันยังคอยคั่นไว้ทุกคืนวัน คั่นเวลา
แค่เพียงชั่วคราว ลืมสายตาของเขาก่อนพบกันบางตอน อยู่บางช่วงเวลาถ้าเขาอ่านเธอไม่จบ คงจะพบฉันคั่นระหว่างหน้าวันที่เขาอ่านเธอไม่ละสายตา วันนั้นคงต้องลาก่อน
ต่อให้รักแค่ไหน แม้จะดีเท่าไรไม่มีสิทธิ์ได้ครอบครอง บทกวีที่ไม่คล้องจองแม้จะนานเท่าไร ก็เต็มใจจะรักการอ่านอยากใกล้เธอนานนาน
อ่านใจเพียงครา (จดจำแววตา)แต่หนังสือไม่อาจเรียกหาผู้อ่านหมื่นล้านความปรารถนา
วันที่เธอเหงาจะเห็นฉันยืนอยู่ตรงที่เก่าแค่ตอนเขาไม่มา
แค่เพียงชั่วคราว ลืมสายตาของเขาก่อนพบกันบางตอน อยู่บางช่วงเวลาถ้าเขาอ่านเธอไม่จบ คงจะพบฉันคั่นระหว่างหน้าวันที่เขาอ่านเธอไม่ละสายตา
เป็นดั่งบทความที่คั่นเอาไว้ แสนนานจนลืมอ่านไปหากเธอแค่ทำเป็นได้ยินในสิ่งที่ฉันไม่เคยได้กล่าวใจของฉันมีเพียงแค่เธอ เพราะยังคงคิดถึงทุกคราวเฝ้าดู และคอยฟังเรื่องราวเธอบอกรักปากเปล่า แต่ว่าเขาเฝ้ารอตลอดกาล
แค่เพียงชั่วคราว ลืมสายตาของเขาก่อนพบกันบางตอน อยู่บางช่วงเวลาถ้าเขาอ่านเธอไม่จบ คงจะพบฉันคั่นระหว่างหน้าวันที่เขาอ่านเธอไม่ละสายตา
แค่เพียงชั่วคราว ลืมสายตาของเขาก่อนพบกันบางตอน อยู่บางช่วงเวลาถ้าเขาอ่านเธอไม่จบ คงจะพบฉันคั่นระหว่างหน้าวันที่เขาอ่านเธอไม่ละสายตา วันนั้นคงต้องลาเธอ
นานเกินใจจะรู้ฉันยังคงคั่นเธออยู่ตราบใดที่เขาไม่พลิกดู
นานเกินใจจะรู้ฉันยังคงคั่นเธออยู่ตราบใดที่เขาไม่พลิกดู